قصه

 

قصه هامون شروع شدن

              بدون صبر و خیلی زود

                            همیشه یادمون دادن

                                          بوده یکی ، یکی نبود

 یکی اومد که دل نده

                  یکی دیگه نابلده

                             شروع قصه های ما

                                             همیشه زیر گنبده

 بوده یکی از اولش

               دوری ولی از اون یکی

                              این قصه های مسخره

                                              همیشه بوده الکی

 قصه که باز به سر میاد

                    کلاغ دربه در میاد

                                با صدتا ترس و دلهره

                                                کلاغه از ما دلخوره

 بخاطر مترسکا

               می خواد به خونش برسه

                                       ولی تو قلب نازکش
 
                                                     یه عالمه استرسه

 زودتر از اینجا پر بزن

                 قصه ی من تموم شدش

                                      یکی بود و نبودمو

                                                    از اینجا برده با خودش😓

 

مهدی حبیبی

 

حقیقت

 

اینکه او با دگری هست ، حقیقت دارد؟
دل به آغوش دگر بست حقیقت دارد؟

با دل خسته ی من عهد اگر روزی بست
با رقیب آمد و بنشست ، حقیقت دارد؟

اینکه از تلخی ایام مسیرش افتاد
آخر کوچه ی بن بست ، حقیقت دارد؟

هرکه از روی ریا دست به سمتش آورد
می دهد ساده به او دست ، حقیقت دارد؟

از سر حادثه چون چشم به چشمش افتاد
شده از باده ی او مست ، حقیقت دارد؟

یاد باد آنکه وفا داشت به عهدش روزی
اینکه پیمان زد و بشکست ، حقیقت دارد؟

 

مهدی حبیبی

فراتر از افلاک

 

در پهنه ی آسمان ، کبوتر شده ای
از هرچه در افلاک ، فراتر شده ای

من دانه ی کوچکی که افتاده به خاک
با قامت خورشید ، برابر شده ای

جام لبم از شهد لبت خالی گشت
بهر دگری باده ی ساغر شده ای

در رنگ دو چشمان تو این نکته بجاست
صد البته ای یار ، فسونگر شده ای

از زردی این فصل خزان ترسی نیست
سرسبزی و مانند صنوبر شده ای

هر دفعه که می رسد زمستان ، یعنی
رفتی تو بهار باغ دیگر شده ای

 

مهدی حبیبی

التیام

 

نیمه شب بیگانه ای با حال خویش

نیمه شب یعنی هراس از گرگ و میش

نیمه شب یعنی سقوط اندر سقوط

نیمه شب یعنی درازای سکوت

فکر آدم ، فکر حوا ، فکر سیب

نیمه شب یعنی خیالاتی عجیب

ابرها در آسمانها در به در

نیمه شب یعنی نخفتن تا سحر

نیمه شب یعنی به دل غم کاشتن

بازهم در سینه آتش داشتن

ذهن ها جولانگه افکار شوم

لشکر غم تا سپیدی در هجوم

نیمه شب یعنی که حُسنی در ختام

زخمهایم باتو غرق التیام

 

مهدی حبیبی

ضمیر مفرد

 

هزاربار از مقابلم رد بشی

روی دلم زخم مجدد بشی

باید بازم کنار من بمونی

هرچی که من بگم تو باید بشی

 

شک نکنی به عشق من دوباره

نکن تو کاری که مردد بشی

به جای اینکه باتو خوشبخت بشم

تو راه خوشبختی من سد بشی

 

هرچی نامهربونی کردی بسه

حق نداری با قلب من بد بشی

راهی که اومدی رو برنگردی

مثل یه خط صاف و ممتد بشی

 

تازه کنار همدیگه ما شدیم

یه وقت نری ضمیر مفرد بشی

 

مهدی حبیبی

 

شام غریبان

 

شادی و خوشبختی از کام رقیبان هم گذشت

دشمن بدکاره از آئین و ایمان هم گذشت

بی کسان با یکدگر هم عهد و هم پیمان شدند

مرد میدان هرکسی شد، بی شک از جان هم گذشت

سختی و زحمت کشید از جهل دشمن هرچه دوست

شب سحر شد ،تیرگی ها طی شد و آن هم گذشت

شعله های آتش وحشت به خاکستر نشست

عشق بر سامانه شد ، رگبار و طوفان هم گذشت

تا که از جان نگذری ، دیدار جانان مشکلست

عاشق از این جان گذشت ، هرچند آسان هم گذشت

در دل صحرا عزیزان مثل گل پرپر شدند

با غم دلتنگی اش شام غریبان هم گذشت

مهدی حبیبی

شک و عینک

 

وقتی چشات دچار اشتباهن

تموم آدما برات سیاهن

تا وقتی که رو چشمات عینک داری

انگار همش به این و اون شک داری

 

از مژه هات به چشم من پل نزن

با عینکت به آدما زل نزن

تو ذهنت آدما رو مثبت بکش

روی نگاه باطلت خط بکش

 

نگو چرا آئینه ها خشتیه

تو قلب آدما فقط زشتیه

به این قضاوتا تو عادت نکن

آدما رو تو بد قضاوت نکن

 

تا جای آدما نبودی نبین

آدما رو با چشم دودی نبین

 

مهدی حبیبی

تلگرام

 

در تلگرام منتظر حضورتان هستم.

 

mehdi_habiby@

کانال شعرهای مهدی حبیبی در تلگرام

لایک

 

لایک یعنی معنی لبخند را فهمیده ام

لایک یعنی بهترین گل را برایت چیده ام

لایک یعنی از دل تنگ خودت گاهی بگو

لایک یعنی می پسندم ، هرچه می خواهی بگو

لایک یعنی در میان بوستان ، یاس منی

لایک یعنی مورد تایید احساس منی

لایک یعنی بهترین جای جهان ، آغوش توست

لایک یعنی سینه ی دیوانه ام مدهوش توست

لایک یعنی مطلب شیرینتان بر دل نشست

لایک یعنی قایقِ دلواپسی بر گل نشست

لایک یعنی از تو حرکت ، صد سپاس از دیگران

لایک یعنی شک ندارم عاشقم تا بیکران

لایک یعنی با تمام بی قراری ها ، بمان

لایک یعنی بی وجودت ، بی نشانم ، بی نشان

مهدی حبیبی

 

باز باران

 

باز باران

عاشقانه

 می زند آرام آرام

 بر سکوتم تازیانه

در میان شاخساران

 زیر باران شاعرانه ،

باز هم قلب پرنده

می تپد در آشیانه

یادم آید زیر باران

با تمام تار و پودم

ناازنینم،سخت

دلتنگ تو بودم

 

می رسیدی، 

رنگ چشمانت چو آهو ،

با همان لبهای مستت

می زدی لبخند و من هم

دست می دادم به دستت

راه می رفتیم باهم

با دو قلب پاک و عاشق

گاه در بین علف ها

شاهد دلدادگی ها

چشم نرگس ،

عطر گل ،

ناز شقایق

باز هم آهنگ باران

می زند در این حوالی

نیستی ،

جای تو خالی

 

مهدی حبیبی

صبح دگر

 

از بدی اغماض کن یک صبح دیگر آمده
قصه را پرداز کن یک صبح دیگر آمده

مثل شبنم زنده کن گلبرگ های خسته را
مثل مریم ناز کن یک صبح دیگر آمده

صفحه ذهن کبوتر خالی از لبخند توست
بازهم پرواز کن یک صبح دیگر آمده

صبح یعنی فرصتی دیگر برای عاشقی
عشق را آغاز کن یک صبح دیگر آمده

با نگاه مهربانت آسمان را شاد کن
شور را آواز کن یک صبح دیگر آمده

سیم گیتار دلت را کوک کن با خنده ای
نغمه ی دل ساز کن یک صبح دیگر آمده

با زبان چشمهایت نکته ها با من بگو
نکته را ایجاز کن یک صبح دیگر آمده

در میان آسمان با غمزه ای خورشید گفت
چشم خود را بازکن یک صبح دیگر آمده

 

مهدی حبیبی

غریبانه ترین معنی تنهایی

 

آنکه قلبش شده از سنگ ، همین بود انگار
معنی واژه ی دلتنگ ، همین بود انگار

قامتم سوخت ولی قد تو رعنا شده است
عشق در گستره ی چشم تو معنا شده است

یار شیرین منی ، شهد تویی ، قند تویی
معنی شادی و خوشحالی و لبخند تویی

مثل هر روز اسیر غم این بی کسی ام
مثل هر روز تویی معنی دلواپسی ام

روزها رفت ، تو همرنگ دقایق شده ای
بازهم معنی زیبای شقایق شده ای

من و من ما نشد ، افسوس ، چه من هایی بود
این غریبانه ترین معنی تنهایی بود

 

مهدی حبیبی

صورتک

 

درسته که چشام پر التهابه

ولی به روی صورتم نقابه

اگرچه غصه های من زیاده

نقاب من همیشه شاد شاده

هیچکسی اضطرابمو ندیده

اون طرفِ نقابمو ندیده

اشکامو پشت صورتک ندیده

گریه هامو بدون شک ندیده

تو اوج خنده ها ، غمارو دیدی؟

پشت نقابِ آدمارو دیدی؟

باید به این نقابا دل نبندم

خودم به جای صورتک بخندم

 

مهدی حبیبی

جمعه یعنی...

 

جمعه یعنی یک سبد دلواپسی

جمعه یعنی انتهای بی کسی

جمعه یعنی چای با طعم غروب

جمعه یعنی حسرت یک روز خوب

جمعه یعنی ناله های بی صدا

جمعه یعنی قصه ی شاه و گدا

جمعه یعنی لحظه های پر عذاب

جمعه یعنی هر نفس یک اضطراب

جمعه یعنی از تلاطم رد شدن

جمعه یعنی صیغه ی مفرد شدن

جمعه یعنی تکیه بر تندیس عشق

جمعه یعنی چشمهای خیس عشق

جمعه یعنی خیره ماندن در اتاق

با تمام خستگی ، یک چای داغ

 

مهدی حبیبی‌

تلگرام

 

در تلگرام منتظر حضورتان هستم.

 

mehdi_habiby@

کانال شعرهای مهدی حبیبی در تلگرام

دفترباران

 

در غروب سوزناک فصل دلگیرِ خزان

رفتنت از پیش من پایان ترین آغاز بود

روی شاخه ، اضطرابم را کلاغی پیر دید

خسته از آوار غم ، در حسرت پرواز بود

نیمه ی شب در هجوم سایه های ترسناک

پلک هایم بی خبر ، مدهوشِ خوابی ناز بود

از صدای گریه ای بی خواب شد چشمان من

    دفتر اشعار باران ، بار دیگر باز بود

             
                              مهدی حبیبی

صدای پاییز

 

می پیچه باز تو گوشم

کمی صدای پایـــــــــــــــیز

تنگه دلم برای

ناز و ادای پایـــــــــــــــــیز

درسته که تو قلبم

تو آشیونه داری

ولی بازم یه جایی

مونده برای پاییــــــــــــــــز

حتی برای پاییز

اگه نباشه جایی

توی دلم غمت هست

همیشه جای پاییـــــــــــــــز

من به حضور فصلا

ندارم احتیاجی

با همه بی نیازی ،

شدم گدای پاییـــــــــــــــز

دوباره کنج عزلت

تو تنهایی می شینم

از حالا گوشه گیرم

تا انتهای پاییـــــــــــــــــــز

با اینکه خیلی وقته

ازش خبر ندارم

هنوز چشامو دوختم

به ردپای پاییـــــــــــز

 

مهدی حبیـبی

زندگی یعنی...

 

زندگی یعنی بهاری مهربان

فصل گرم و دلنشینی بعد از آن

زندگی یعنی خزانی پر ز درد

زندگی یعنی زمستانهای سرد

در میان جاده های مارپیچ

زندگی یعنی هیاهو بهر هیچ

شادمانی ، دلخوشی ، فریاد ، جیغ

زندگی یعنی نفس های عمیق

زندگی یعنی به دل غم داشتن

حسرت یک لحظه همدم داشتن

دل به عشق دلبری آراستن

از صمیم قلب ، او را خواستن

زندگی ، طرحیست از نقش و نقوش

پرتلاطم ، مثل دریا ، پرخروش

زندگی یعنی تو را نشناختن😒

در کمال سادگی دل باختن

مهدی حبیبی

خیره به عکس

 

یادت میاد با نفرت و با کینه

                             عکسمو انداختی توی شومینه

یه مرتبه ازم شدی فراری

                            رفته کجا عکسای یادگاری؟

عوض نکن سرشت و ذاتمونو
‌
                             یادت نرفته خاطراتمونو؟

بگو چرا لکه ی ننگین شدی؟

                             با من چرا یکدفعه سنگین شدی؟

خوب می دونستی که بری هلاکم

                           چی شد که خندیدی به عشق پاکم؟

باز به دلم چنگی بزن دوباره

                            با چشمات آهنگی بزن دوباره

بگو چقدر پُک بزنم به سیگار؟

                            تا کی باید زل بزنم به دیوار؟

خسته شدم از این سکوت و مکثت

                         بگو تا کی خیره بشم به عکست؟

مهدی حبیبی

ناب ترین آبی

 

آسمان منی ای ناب ترین آبی من
بده پایان به پریشانی و بی تابی من

بی تو در خلوت شبهای دلم ، بیدارم
شده اندیشه و فکرت ، تب بی خوابی من

با وجود تو فقط زندگیم رنگینست
قرمز و صورتی و نیلی و سرخابی من

مثل تصویر هنوزم جلوی چشم منست
خنده ی مست تو ، خوشحالی و شادابی من

بر من از روی محبت تو نگاهی انداز
مثل مهتاب بزن بر رخ مردابی من

نروی ساده تو از خاطر من تا افتاد
رنگ چشمان تو در این شب مهتابی من

 

مهدی حبیبی

خیال باطل

 

بدون چشمای تو ،

             چشام کاسه ی خونه

                                 همنفس لحظه هام

                                                 یه بغض نیمه جونه

 

از دل من تا قلبت

                یه راه بی عبوره

                              رو پشت بوم خونه

                                              فقط یه جغد کوره

 

برای من وجودت

                   شبیه سایه بوده

                                  آهوی چشمای تو

                                                      پر از گلایه بوده

 

نبودنت کنارم

             همیشه جای بحثه

                                  نیستی ، ببینی روزام

                                                       چه سوت و کور و نحسه

 

پائیز که از راه بیاد

                بی اختیار میشکنم

                                   اون که به عمق چشمات

                                                          می زنه آتیش ، منم

 

طعم غروبو اینجا

                بدون تو چشیدم

                               تو عمق اون نگاهت

                                                  یه مرد خسته دیدم

 

دروغ نگم لباست

                  بوی غریبه میده

                                  کی از لبای نازت

                                                  دوباره بوسه چیده

 

وقتی که بوی رفتن

                    پیچیده توی کوچه

                                     اینکه تو بر می گردی

                                                         یه انتظار پوچه

 

جنسِ دلِ تو وقتی

                  خشتی و کاگِلی شد

                                          خیال برگشتنت

                                                         خیال باطلی شد

 

مهدی حبیبی

تلگرام

 

در تلگرام منتظر حضورتان هستم.

 

mehdi_habiby@

کانال شعرهای مهدی حبیبی در تلگرام

بیدادگری پیشه ی من!

 

ای که غیر از تو کسی نیست در اندیشه ی من
                                    دلبری ، کارتو ، بیدادگری پیشه ی من

به سراغ من درمانده تو آهسته بیا
                                   ناگهان زیر دوپایت نرود شیشه ی من

مهدی حبیبی

آدم و حوا

 

یه حوا یه آدم

               یه بارون نم نم

یه سیب از درخت و

                یه تبعید سخت و

 

هوسهای زشت و

                      خروج از بهشت و

یه قلب حریص و

                    دو تا چشم خیس و

 

یه عمری غمین و

                    اسیر زمین و

غم ناتمومو

                   دو تا جغد شومو

 

خزون و تگرگو

                 الفبای مرگ و

یه عالم خیال و

                  یه رویای کال و

گناهی عجیب و

                  درختای سیب و

خیالی پریش و

                  تنفر ز خویش و

منِ گوشه گیرو

                 یه گیتار پیر و

یه باد موافق

             کمی بغض و هق هق

 

مهدی حبیبی

از دل برود هر آنکه...

 

از پیش دلم ، یار نسنجیده برفت
رنجاند مرا دلبر و رنجیده برفت

با یار دگر همدل و هم پیمان شد
بسیار پریشان دل و شوریده برفت

بی پرده مرا صحبت بسیار نمود
نشنید سخن از من و نشنیده برفت

آن لعل درخشنده ی والا گوهر
چون سرو روان آمد و خشکیده برفت

از شهد لبانش لب من بهره نبرد
لبهای مرا یار نبوسیده برفت

هرچند که مهرش به دلم گشته فزون

از پیش دلم ، یار نسنجیده برفت
رنجاند مرا دلبر و رنجیده برفت

با یار دگر همدل و هم پیمان شد
بسیار پریشان دل و شوریده برفت

بی پرده مرا صحبت بسیار نمود
نشنید سخن از من و نشنیده برفت

آن لعل درخشنده ی والا گوهر
چون سرو روان آمد و خشکیده برفت

از شهد لبانش لب من بهره نبرد
لبهای مرا یار نبوسیده برفت

هرچند که مهرش به دلم گشته فزون
از دل برود هر آنکه از دیده برفت

 

مهدی حبیبی

جای پای تو

 

ای تمام سینه ام ماوای تو
مهربانی می شود معنای تو

ساده از من دل بریدی لاجرم
مانده ام با عشق جانفرسای تو

نیستی ، از خاطرم کی می رود
طرح ناز قامت رعنای تو

باد هم نامهربانی می کند
گر نیارد عطر روح افزای تو

در بساط خالی من آه نیست
تا کنم با ناله ها سودای تو

رفتی آرام از میان برفها
یادگاری مانده جای پای تو

مهدی حبیبی

لبخندی بزن

 

باغ و بستان سبز و رنگینست ، لبخندی بزن

نسترن خوشحال و خوشبینست ، لبخندی بزن

یاسمن خندید و لادن با نگاهی ناز گفت:

موقع لبخند نسرینست ، لبخندی بزن

کار گل عشوه گری ، ناز و کرشمه ست ولی

کار بلبل همه تحسینست ، لبخندی بزن

نوش جانت شهد گلها در میان بوستان

باده ی خوش طعم و نوشینست ، لبخندی بزن

همچنان رسم وفا نیست در اندیشه ی گل

مکتب و آئین گل اینست ، لبخندی بزن

وقت خوب شادمانی ، شور و شوق و شادی و

بوسه از دلدارِ دیرینست ، لبخندی بزن

چشمها را باز کن ، این ظهر زیبا را نگر

زندگی شیرین شیرینست ، لبخندی بزن

 

مهدی حبیبی

سخت دلگیرمو باران نزده

 

نیمی از مهر گذشته ست ولی

سخت دلگیرمو باران نزده

دل دیوانه ی من بعد از تو

سر به آغوش خیابان نزده

آسمان گرچه نباریده هنوز

حال و روز دل من بارانیست

مثل یک ماهیِ وابسته به تُنگ

دل من در قفسی زندانیست

دیده بودم که به هر شاخه ی خشک

دو سه برگی فقط آویخته بود

به درختان اثر از برگ نبود

بیشتر ، روی زمین ریخته بود

من و تو بال و پرِ پروازیم

همنفس باهم و هم آوازیم

هرکجا ابری و بارانی شد

خانه ی عشق همانجا سازیم

 

مهدی حبیبی

از گل نسترن و یاس و شقایق بنویس

 

از گل نسترن و یاس و شقایق بنویس
از دلی را که ربودند چو سارق ، بنویس

نکته ای بهر نوشتن اگر از ثانیه نیست
از غم رفتن ساعات و دقایق بنویس

لحظه ای خیره به دریا ، لب ساحل بِنِشین
از صدف ، صخره و از غربت قایق بنویس

بودنت پیش دلم گرچه فقط افسانه ست
تو از آن قصه بساز و به حقایق بنویس

شب ظلمانی من را تو فراموش بکن
و از آن صبح نشاط آور صادق بنویس

از زن بی صفت و مرد خطاکار بگو
هرچه در وصف خلایق شده لایق بنویس

از تو که زخم زدی سینه ی زنجور مرا
از من ساده دلِ خسته ی عاشق بنویس

 

مهدی حبیبی

بهار باغ دیگر

 

در پهنه ی آسمان ، کبوتر شده ای
از هرچه در افلاک ، فراتر شده ای

من دانه ی کوچکی که افتاده به خاک
با قامت خورشید ، برابر شده ای

جام لبم از شهد لبت خالی گشت
بهر دگری باده ی ساغر شده ای

در رنگ دو چشمان تو این نکته بجاست
صد البته ای یار ، فسونگر شده ای

از زردی این فصل خزان ترسی نیست
سرسبزی و مانند صنوبر شده ای

هر دفعه که می رسد زمستان ، یعنی
رفتی تو بهار باغ دیگر شده ای

 

مهدی حبیبی