لحظه های سخت
توی گلوم فقط یه بغض کاله
دوباره باتو بودنم محاله
نیستی ببینی گونه هام چه خیسه
من نباشم کی از تو می نویسه
رفتی و اسمت رو درخت کاجه
نبودنت یه درد لاعلاجه
هنوزم انگار زیر اون درختی
میگذره لحظه هام ولی به سختی
تو کوچه ها عطر تنت هنوز هست
دلم به فکر رفتنت هنوز هست
راستی الان اون که باهاشی بد نیست؟
مثل تو دل شکستنو بلد نیست؟
تو بذر کینه کاشتی توی قلبم
چه حسرتی گذاشتی توی قلبم
مهدی حبیبی
+ نوشته شده در جمعه دوازدهم آذر ۱۳۹۵ ساعت 21:38 توسط مهدی حبیبی
|
این وبلاگ، پر است از شعرهای شاعری که خود را شاعر نمی داند ولی شعرهایش را دوست دارد. برای دل خود می سراید تا شاید با شعر آرامش بیابد.