کاش در قصه ی عشق
فصل پائیــــــــــز نبود

همـــــــــه ی زندگی از
نسل پائیــــــــــــز نبود

شب یلـــــــدای بلند
زیرپا خش خش برگ

موقـــــع زوزه ی باد
وقت آرامـــــش برگ

آتش ســـرخ غروب
فصل خاکستر زرد

گریه ی ابر سیاه
من و یک دفتر زرد

هر مصیبت زده ای
شده همرنگ خزان

روی دامان وفــــا
لکه ی ننگ خزان

باز پر می شـــوم از
ابر و طوفان و تگرگ

مثل هر شاخه ی خشک
در سراشیبـــــــی مرگ

باتو مهتــــــــــاب دلم
رفتــــــه تا اوج سپهر

یک نفس مانده به شب
دو قـــدم مانده به مهر

 #مهدی_حبیبی