گوهر و گنج تویی طالب این گنج منم

آن خود آزارِ پریشانِ تن آهنج منم

تا دمای بدنت ساکن و تنظیم شود

در دل کوچکت انگار دماسنج منم

بغض پنهانی من، پنجره ، باران، لبخند

گیج و مبهوت در این حالت بغرنج منم

عطر موهای تو تا در نفسم جاری نیست

صاحب غصه و اندوه و غم و رنج منم

تویی آن ماهی آزاده به دریا اما

پیش مرجان و صدف همدم اسفنج منم

شدم از زندگی ات کیش ولی مات توام

اسب زخمی وسط صفحه شطرنج منم

 

مهدی حبیبی