تو رفتی و چه سوت و کوره قلبم

یه راه سخت و بی عبوره قلبم

تو رفتی و خوابو ندیده چشمام

غزل غزل ستاره چیده چشمام

روزای من بعد تو زهرِ تا شب

حتی خدا همیشه قهره با شب

نیستی ببینی نفرت و کینمو

صدای این سکوت سنگینمو

نیستی و ماه ، خونه به دوشه هر شب

باید با غصه روبه رو شه هرشب

گریه شده دوباره کار خورشید

تو آسمون جایی نداره خورشید

خدا اگه ستاره رو ببخشه

میون شب دوباره می درخشه

 

مهدی حبیبی